Pół wieku mija w roku 2012, kiedy w kilku pierwszych wsiach ówczesnej Gromadzkiej Rady w Starej Rozedrance, objętych powszechną elektryfikacją, zaświeciły się elektryczne żarówki.
Jeszcze długo przed, swoje domostwo w Nowej Rozedrance oświetlał elektrycznie Felek Kot – miejscowy złota rączka. W ciemne długie zimowe wieczory okna jego domu odróżniały się od innych niezwykłym, jak na owe czasy blaskiem. Do zasilania samochodowych żarówek wykorzystywał Felek wybudowaną własnoręcznie elektrownię wiatrową , a pozyskaną energię magazynował w baterii akumulatorów. Z daleka widać było konstrukcję wiatraka wspartą na wysokim, sosnowym słupie z przybitymi szczeblami do wchodzenia na górę. W tamtym czasie wybudowanie takiej elektrowni bez elektrycznej wiertarki, szlifierki, spawarki, dzisiejszych złomowisk z częściami samochodowymi było nie lada wyczynem technicznym. Duże koło pasowe zrobił Felek obginając na studziennej cembrowinie rurkę i opiłowując zewnętrzną część obwodu. W pierwszej wersji prądnicę obracało wielołopatowe koło wiatrowe. Tak było do momentu, w którym bardzo silny wiatr rozniósł elementy po okolicy. Po tym zdarzeniu, zastąpiło je pojedyncze trzymetrowe śmigło wystrugane z świerkowego bala. Zmodyfikowana elektrownia pracowała już bez takich awarii. Podobny wiatrak postawiono przy szkole w Starej Rozedrance, ale miał wykryte przez Felka wady konstrukcyjne uniemożliwiające jego wykorzystanie.
W pierwszych miesiącach 1962 roku zaczęto mówić o tym, że w Starej Rozedrance, siedzibie Prezydium Gromadzkiej Rady, Szkoły Podstawowej, Parafii i przy okazji w Nowej Rozedrance będą "ciągnąć" światło. Niedługo potem w Nowej Rozedrance odbyło się zebranie informacyjne. Wszyscy gospodarze bez wyjątku zapisali się na doprowadzenie elektryczności do swoich gospodarstw. Później zrodziły się pewne problemy. Jedna gospodyni zażądała od męża wykreślenia się z listy argumentując "…jak mnie budzie ciomno pry adnoj lampi to zapalu jeszcze druhuju...". Druga, energiczniejsza, wykorzystała kijaszek do wybicia z głowy ślubnego durnego pomysłu na wydanie ciężkich pieniędzy na jakieś tam światło. Wszystko się jednak dobrze skończyło, choć w drugim przypadku wkraczający postęp okupiony był bólem i siniakami.
Z powszechną elektryfikacją wiązała się opłata elektryfikacyjna. W tamtym czasie była to równowartość trzech dobrych krów z przychówkiem. Należność rozłożono na raty kwartalne, które miały być płacone wraz z podatkiem gruntowym. Z opłaty zwolnieni byli sołtysi, co spowodowało przed kolejnymi wyborami wysyp kandydatów i wywołało ostrą walkę polityczną. Gdzieś w połowie roku okazało się, że Nowa Rozedranka wypadła z planu i została przesunięta na następny, 1963 rok. Wyszło też na jaw, że, za połówkę cielęcej tuszy, w to miejsce weszły: Wierzchjedlina, Zamczysk i Pawłowszczyzna (z kolonijną zabudową, przewidzianą w aktach prawnych do elektryfikacji w drugiej kolejności). W zaistniałej sytuacji mieszkańcy Nowej Rozedranki postanowili przelicytować sąsiadów zza rzeki. Z całą cielęcą tuszą i wódką, do Władzy w powiecie pojechali Felek i Ziutek. Załatwili sprawę skutecznie i już w sierpniu przywieziono do wsi żelbetonowe szczudła pod drewniane słupy linii średniego napięcia. Przy stosie tylko co złożonych prefabrykatów spotkały się sędziwe kobiety:
- Skażecie Michalina, szto heto takoje prywieźli?
- Heto stoupe, majuć światło ciahnuć da wioski.
- Ignacycha, a wy czuli szto da prondu ni możno datykać, bo zabje?
- Ja heto czuła, szto może zabić.
- A szto to budzie z ptaszkami? Jak buduć siadać na dratoch, usie pabje prond.
- Peuno sztość zrobiać, żeb ptaszok ni pabiło. Sztoż heto byłoby, żeb ptaszkie mieło pabić?
Prace ruszyły jesienią, na początku w polu przy budowie linii średniego napięcia. Rozwiezione furmankami słupy i szczudła po zmontowaniu ustawiano bez dźwigów przy pomocy dwóch par związanych drągów. Przed wybudowaniem linii niskiego napięcia, przebiegającej przez Nową Rozedrankę, zdemontowano druty i słupy radiofonii przewodowej, ustawione po wschodniej stronie ulicy. Zamilkły wszystkie "toczki”, zerwał się kontakt z wydarzeniami Świata. W ciągu kilkunastu krótkich listopadowych dni bez sprzętu mechanicznego wybudowano blisko dwa kilometry linii niskiego napięcia. Na co drugim słupie ustawionym we wsi zamontowano latarnię. Włącznik ulicznego oświetlenia zainstalowano w domu państwa Burzyńskich. Oni też społecznie zapalali i gasili uliczne lampy. Taki system miał same zalety. Lampy świeciły tylko wtedy, jak było ciemno. Można też było światło zgasić, kiedy ktoś po zmierzchu chciał przywieźć z lasu jakąś grubszą gałąź.
Instalacje na dachach domów i w domach montowane były w pierwszych tygodniach grudnia. W opłacie elektryfikacyjnej ujęte były dwa punkty świetlne i jedno gniazdko z kołkiem chroniącym przed porażeniem. Za kolejne punkty trzeba było dopłacić. Powszechnie wykorzystywane były aluminiowe, jednożyłowe kable umieszczone wiązkami w rurkach płaszczowych, mocowanych do ścian i sufitów. W domach z wykonaną już instalacją elektryczną, unoszący się od lampy zapach nafty, mieszał się ze smolistą wonią rurek instalacyjnych.
Ówczesny proboszcz w Rozedrance, ksiądz Stanisław Mikulski wygłosił w kościele kilka kazań poświeconych elektryczności i zasadom bezpiecznego korzystania z energii elektrycznej. Dwa pokojowe żyrandole, po pięć żarówek każdy, zwisające z sufitu i dwie ukośne oprawy na ścianach po bokach głównego ołtarza były pierwszym elektrycznym oświetleniem parafialnego kościoła.
Mimo wcześniejszych obietnic, Boże Narodzenie1962 roku świętowano jeszcze przy lampie naftowej i świeczkach na choince. W sylwestra od wczesnych godzin rannych ekipy monterów instalowały liczniki w domach. Krótko przed południem w Nowej Rozedrance rozbłysły żarówki. Zagrało też, oczekujące od połowy roku, pierwsze sieciowe radio "Wola" i to z taką siłą, że aż szyby w oknach drżały. Już w 1963 roku na dachach trzech domów pojawiły się pierwsze anteny telewizyjne.
Jerzy Grynczel